****** #‎2018_год__Год_малой_родины_в_Беларуси‬ ****** ***** ***** СКОРО В БЛОГЕ! ***** Планирование в библиотеке: как объять необъятное ****** "Книжная закладка: идеи со всего света" "Как оформить выставку в окнах библиотеки" и ещё много актуальных новостей из жизни библиотек мира ******

"Где бы ты не поселился"... Пишем книгу о земляках деревни Леоново

 14 августа 2013 года я написала сообщение, посвящённое подготовительному этапу проекта по изданию книги о деревне Леоново -    "И снова Леоново! Началась подготовка к изданию книги о деревне!"  Рабочее название книги -  "Блакiтная зорка сусвету - мая дарагая зямля".

Наталья Станкевич
 на Вечере встречи земляков.
д.Леоново, 2012 год
   Библиотекарь сельской библиотеки-музея д.Леоново Мария Николаевна Нестерович собрала рукописные материалы воспоминаний и фотографий из личных фотоархивов жителей деревни - первого библиотекаря Петра Ивановича Щербо, начинавшего работу в библиотеке в 1958 году,   Валентины Ивановны Щербо - бывшей работницы колхоза, стоявшей у истоков его создания и других не менее  замечательных людей.
Отдельно планируется написать раздел о  знаменитых земляках. Леоновская земля богата на хороших людей - отсюда родом заместитель Министра информации Республики Беларусь Лилия Ананич, Министр транспорта и коммуникаций Республики Беларусь (2009-2012) Иван Щербо и многие-многие другие - педагоги, бизнесмены, врачи, работники торговли и культуры, представители семейных династий хлеборобов.
В рабочую группу по созданию книги вошли: директор центральной районной библиотеки им.И.Х.Колодеева Галина  Слесаренко, историк-археограф краеведческого центра библиотеки Александр  Балябин, главный редактор газеты "Гоман Барысаушчыны" Михаил Мательский, преподаватель ГУО "Мётчанская СШ" Владимир Лайков.
Остаётся добавить, что книга выйдет в издательстве "Четыре четверти" и будет вручена жителям деревни Леоново на IV Встрече земляков, которая пройдёт в начале июня 2014 года.
А пока что знакомьтесь с воспоминаниями людей, которые родились в этой небольшой деревеньке и любят её до сих пор.

Дзе б ты не пасяліўся, Дзе б не звіў сваё гняздо,
Помні, каб ты не забыўся, Дзе калісь быў малышом.
Не забудзь сваёй хаты, Дзе жылi бацька й мацi
Там у калысцы калыхалi 
I спявалi: бай-люлi.
Ганарысь мовай роднай, Ты яе не забывай,
А калi хто запытае, Беларус– ты добра знай!
Не забудзь, дзе вучыўся Вымаўляць першы словы,
Добра ведай, што трэба Мову родну шанаваць.

 ... Пачуўшы радкі з гэтай песні ўпершыню, сэрца зашчаміла і пакаціліся слёзы. Напэўна, меўшы такі ўурост, як у мяне, разумееш, што ніколі не будзе так, як было раней. Я добра памятаю калыску, падвешаную пад столлю, дзе калыхаўся мой малодшы брат. Памятаю, я к пайшла ў першы клас нашай Леваноўскай васьмігадовай школы. Памятаю сваю першую настаўніцу – Ганну Цімафееўну Баравуля і свайго класнага кіраўніка Надзею Марцінаўну Шчэрба. Вельмі добра памятаю сваіх сяброў і сябровак і сваё першае каханне…
Ведаеце, успаміны і прыйшлі да мяне, калі я слухала гэтую песню. Мы былі вельмі шчаслівыя ў дзяцінстве. На жаль, такія хвіліны шчасця не заўсёды ідуць з намі па жыцці. Хаця скардзіцца на свій лёс мне нельга – я добра скончыла школу, атрымала спецыяльнасць, люблю сваю работу, маю павагу ад акружаючых людзей.
Я працую дырэктарам Дома культуры. У мяне добрая сям’я: муж Уладзімір, на якога я заўсёды магу апірацца ў цяжкія хвіліны і радавацца добраму разам з ім, дачка і зяць. Мая радасць – мой унук Кірыл, які пайшоў ужо ў першы клас. Мяне акружаюць добразычлівыя людзі. Але, нават калі радасна на душы, спакойна на сэрцы, мяне заўсёды тягне туды, дзе я нарадзілася і расла, дзе засталася і жыве мая матуля. Менавіта таму, што мне скора і самой ужо будзе 50 год, адчуваецца адказнасць за бацькоў.
Мае бацькі – Марыя Аляксандраўна Несцяровіч  і Іван Васільевіч Барысёнак нарадзіліся і ўсё сваё жыццё пражылі ў вёсцы Леванова, працавалі многа год у калгасе. Мае бабулі і дзядулі таксама мясцовыя жыхары. Бацькі таты – Лідзія Андрэеўна і Васіль Васільевіч Барысёнкі. Бацькі матулі – Ганна Яўхімаўна і Аляксандр Несцяровічы. Усе яны жылі і працавалі ў гэтай вёсцы.
Дзед Васіль загінуў на фронце ў час Вялікай Айчынай вайны, а бабуля гадавала сваіх дзяцей – дачку Ганну і майго бацьку Івана адна.
А вось у бабулі Ганны і дзеда Сашы дзяцей было шмат. Многія раз’ехаліся па свету, а старэйшы брат Уладзімір і мая мама засталіся жыць тут – на сваёй малой Радзіме.
Мой тата даўно памёр, мама жыве адна. Але яе працавітыя рукі захоўваюць усё тое, што мелі яны разам з татам: агарод і гаспадарку. Сваёй працавітасцю матуля і нас прывучыла працаваць на зямлі, дапамагаць адзін аднаму.
Мой сярэдні брат Андрэй Барысёнак застаўся жыць у вёсцы. Працуе ў Аздзяцічах і жыве там са сваёй сям’ёй.
Малодшы брат Дзмітрый таксама жыве недалёка – абаснаваўся ў Барысаве. Ён часта бывае дома ў вёсцы.
Негледзячы на тое, што наша вёсачка становіцца малалюднай, што мы і нашыя бацькі старэем, сэрца заўсёды будзе рвацца ў гэты куточак на зямлі, дзе нарадзіўся, дзе жыў і навучыўся працаваць, кахаць, паважаць, дапамагаць людзям.
З павагай, Наталля Станкевіч (Барысёнак).
Дырэктар Дома культуры п.Усяж на  Смалявіччыне,
ураджэнка вёскі Леванова

Комментариев нет:

Пятёрка последних сообщений блога
последние сообщения

Свобода существует затем, чтобы ходить в библиотеку

Свобода существует затем, чтобы ходить в библиотеку
Иосиф Бродский

10 вещей, которые произойдут с каждым, кто начнет больше читать

10 вещей, которые произойдут с каждым, кто начнет больше читать
1. Вы найдете безопасный способ сбежать от неудач, стрессов и скуки собственной жизни; 2. Вы обнаружите, что у вас есть семья; 3. Вы станете частью вневременного глобального разговора; 4. Вы научитесь говорить красиво; 5. Вы полюбите очереди, остановки и залы ожидания; 6. Вы станете более приятным человеком; 7. Вы многое узнаете; 8. Вы обнаружите, что были глупее, чем думали; 9. Вы откроете в себе творческое начало; 10. Вы разовьете воображение и перестанете бояться быть странным.