****** #‎2018_год__Год_малой_родины_в_Беларуси‬ ****** ***** ***** СКОРО В БЛОГЕ! ***** Планирование в библиотеке: как объять необъятное ****** "Книжная закладка: идеи со всего света" "Как оформить выставку в окнах библиотеки" и ещё много актуальных новостей из жизни библиотек мира ******

Серия "Люди моей деревни". Янина Жабко: «Музыка — весна моей души»

Родны край, дарагі, ненаглядны,
Прыгажэйшай не знойдзеш зямлі!
Зелянеюць твае прысады,
Залацеюць твае палі.
Родны край – край азёраў глыбокіх,
І чаромхавых белых завей.
Край бярозак і сосен высокіх,
Працавітых і шчырых людзей.
Бачу ў небе тваім аблачынкі.
Я і ў шчасці з табой, і ў журбе.
Да апошняй жыццёвай сцяжынкі
Буду, край мой, любіць я цябе.
(Я.Жабко)

   Богата Велятичская земля на таланты. Сегодня я хочу рассказать вам об удивительной женщине, которая связала свою жизнь с творчеством, посвящённом маленьким детям. 
В сельские библиотеки нашего региона из издательства "Четыре четверти", с которым у нашей библиотеки самые что ни на есть дружеские отношения, поступали и поступают оригинальные издания Янины Георгиевны, призванные расширять музыкальный и поэтический кругозор дошкольников.
 


Жабко Янина Георгиевна родилась в 1936 году в д. Велятичи Борисовского района Минской области. Отец, Шиенок Георгий Семенович - заслуженный учитель Беларуси, 30 лет был директором Велятичской средней школы. Мать - Леокадия Болеславовна - тоже учительствовала в этой школе.В 1954 году Янина окончила десятый класс и поступила на третий курс Борисовского педагогического училища.В 1956 году начала свою педагогическую деятельность учителем начальных классов, потом работала учителем музыки и пения в г. Борисове 8 лет.

После переезда на постоянное место жительства в Минск Янина Георгиевна навсегда связала свою судьбу с дошкольного педагогикой. Свое педагогическое признание она видела в музыкальном воспитании маленьких детей.В 1963 году окончила Московский очно-заочный университет искусства (инструмент - баян).В 1968 году - пятую минскую вечернюю музыкальную школу по классу фортепиано.
Имеет двоих детей.
Музыка и поэзия жили в душе Янины Георгиевны с самого детства.Первое стихотворение она написала в 10 лет. С юности и по сегодняшний день всем своим друзьям и знакомым пишет поздравительные песни и стихи. Работая музыкальным руководителем в детском учреждении и готовя со своими воспитателями очередной утренник или праздник, она сама создавала стихи, сценарии, песни, танцы, хороводы, потому что трудно было найти что-то новое в старых репертуарных сборниках. В 1990 году увидел свет первый белорусскоязычный музыкальный сборник Я. Жабко «Все времена года я очень жду», рекомендованный научно-методическим центром учебной книги и средств обучения Министерства образования Республики Беларусь.Сегодня в ее творческой копилке 15 сборников (9 музыкальных и 6 поэтических).На посту музыкального руководителя Янина Жабко отработала 30 лет в дошкольном учреждении. Поэтому поэтическом творчестве и песни распределяет циклами - по временам года, так, как идет работа в дошкольных и школьных учреждениях.Во многих сборниках она выступает как соавтор.Печатается в журналах и газетах.В программе по музыкальному воспитанию для детей детского возраста помещены ее 57 музыкальных произведений.Слова к музыке песен пишет сама.
(по материалам сайта журнала "Пачатковая школа" p-shkola.by)

Восень вераснёвая
 Хораша прыбралася
Восень вераснёвая.
У бярозкі-модніцы
Сукеначка новая.
 Тонкія рабіначкі
Пад ветрам схіляюцца,
Ягадныя гроначкі
Сокам наліваюцца.
 Макавінка клёна
Чырвона-барвовая...
Так вось апранаецца
Восень вераснёвая.


Час адлёту журавоў
 Разгуляліся лісточкі,
З ветрам кружацца, ляцяць.
І дажджыначкі-званочкі
Не пускаюць нас гуляць.
 Позірк сонца халадзее,
Знік квяцісты шоўк лугоў.
Хутка, хутка падаспее
Час адлёту журавоў.

Таямнічыя зоркі
Інсцэніраванае прадстаўленне
Дзеючыя асобы: Маляваныч, медзведзяня Топа, лісяня Яначка, дзіцячы хор.
 (Маляваныч у тэлескоп уважліва разглядае нябесныя зоркі. На сцяне, на якую накiраваны тэлескоп, вісіць вялікая карта зорнага неба).
 Маляваныч. Якое казачнае відовішча! Якое мноства зорак! А вось сузор’е Жырафа! А вось і Леў глядзіць на мяне! (На апошнія словы ўваходзяць Яначка і Топа).
Топа. Дзе, Маляваныч, ты бачыш жырафа і льва? Яны што, у гэтай трубе сядзяць? Ха-ха! Не смяшы нас, яны ж вельмі вялікія, каб туды схавацца.
Маляваныч. Нічога ты не разумееш, касалапы! Гэта труба называецца тэлескоп. Праз яе можна назіраць нябесныя зоркі. Тэлескоп робіць іх у многа разоў большымі. І нават тыя маленькія зорачкі, якіх мы сваімі вачамі не бачым, становяцца бачнымі з дапамогай тэлескопа. А Жыраф і Леў – гэта не звяры, а асобныя групы зорак, сузор’і.
Яначка. Ой, як цікава! (Заглядвае ў тэлескоп.)
Топа. Пачакай, Яначка! Дай мне яшчэ запытацца ў Маляваныча. Мне мая бабуля Калашматка казала, што на небе ёсць сузор’е, якое называюць Вялікай Мядзведзіцай. Як жа мне, Маляваныч, хочацца яго ўбачыць!
Маляваныч. Зараз, зараз я знайду табе гэтае сузор’е, у якім сем зорачак. Яго яшчэ называюць Вялікім каўшом. Знайшоў, знайшоў! Глядзі, касалапы!
Топа. Ой! Усё неба зіхаціць зорачкамі – і вялікімі, і маленькімі!
Маляваныч. Сярод гэтых таямнічых зорачак ёсць вельмі вялікія зоркі. Іх называюць гігантамі. А ёсць і карлікавыя, маленькія зоркі. Топа, ты бачыш Вялікую Мядзведзіцу?
Топа. Я б хутчэй знайшоў гэтае сузор’е, калі б ты, Маляваныч, яго намаляваў.
Маляваныч. Калі ласка! (Малюе і аддае касалапаму.)
Топа (глядзіць на малюнак, потым у тэлескоп). Дык вось яно перада мною! Толькі зусім на мядзведзіцу не падобна... Сапраўды, гэтае сузор’е больш падобна на коўш, з якога добра было б папіць халоднай вадзіцы.
Яначка. Хопіць табе ўжо ўглядацца ў неба, нібы яно толькі тваё. Дай і мне разок зірнуць.
Топа. Ты, Ліска, і так маеш зоркія вочы. За пяць вёрст курачку ўбачыш. Вось злічу ўсе зоркі, тады і глядзі!
Маляваныч. Не вельмі старайся, касалапы! Каб злічыць усе зоркі на небе, жыцця не хопіць.
(Яначка адпіхвае ад тэлескопа Топу.)
Яначка. Дай зірнуць! (Глядзіць ў тэлескоп.) Ой! А мне ўсе зорачкі міргаюць, нібы клічуць да сябе пагуляць. Маляваныч, а Крумкач зможа даляцець да зорак?
Маляваныч. Ты што, Яначка! Хоць Крумкач і жыве 300 гадоў, але і яму жыцця не хопіць, каб даляцець нават да самай блізкай зоркі.
Яначка. Глядзіце, глядзіце! Зорачка падае! Вось там, над хаткай Бязвухага Зайца. А можа, яна ўбачыла мяне і захацела прыляцець ў госці?
Топа. А я яе і без тэлескопа бачу! Ой, ужо знікла. А вось лодачкай месяц плыве, і зоркі так лагодна на яго пазіраюць. А ён хоць бы адну з іх пакачаў на сваёй выгнутай спіне.
Яначка. Маляваныч! А ці можна ў гэтым тэлескопе ўбачыць, як Баба-Яга на мятле лятае?
Топа. Праўда! Кажуць, яна далятае да зорак, хапае іх і складвае ў свой мех. Якая нягодніца!
Яначка. Яна, напэўна, хоча, каб на двары без зорак было цёмна-цёмна і каб ты, касалапы, набіў сабе шышку на галаве.
Маляваныч. Супакойцеся. Гэта ўсё казкі.А сёння вы з дапамогай тэлескопа бачылі, як на небе гуляюць таямнічыя зорачкі, як месячык ясны між імі плыве. Толькі ні ў якім тэлескопе вы не ўбачыце таго, хто кожны вечар нябачна прыходзіць да ўсіх нас.
Яначка і Топа. А мы ведаем, ведаем – гэта сон!
(Пазяхаюць, паціраюць вочы. Дзіцячы хор выконвае песню-калыханку “У госці сон ідзе”, сл. І муз. Я. Жабко.)


У госці сон ідзе
 Калі пагуляць ў неба зоркі выходзяць
І лодачкай месяц між імі плыве,
Сон ціха да нас невідзімкай прыходзіць,
На мяккія ложкі усіх нас заве.
 Заплюшчыў ён шэраму зайчыку вочкі.
Мішутка ў куточку галоўку схіліў.
Кладзіцеся спаць, ўсе сыночкі і дочкі,
Вам дзверы у казачку сон адчыніў.





Комментариев нет:

Пятёрка последних сообщений блога
последние сообщения

Свобода существует затем, чтобы ходить в библиотеку

Свобода существует затем, чтобы ходить в библиотеку
Иосиф Бродский

10 вещей, которые произойдут с каждым, кто начнет больше читать

10 вещей, которые произойдут с каждым, кто начнет больше читать
1. Вы найдете безопасный способ сбежать от неудач, стрессов и скуки собственной жизни; 2. Вы обнаружите, что у вас есть семья; 3. Вы станете частью вневременного глобального разговора; 4. Вы научитесь говорить красиво; 5. Вы полюбите очереди, остановки и залы ожидания; 6. Вы станете более приятным человеком; 7. Вы многое узнаете; 8. Вы обнаружите, что были глупее, чем думали; 9. Вы откроете в себе творческое начало; 10. Вы разовьете воображение и перестанете бояться быть странным.