"Королева не изменяла королю" - в новой рубрике блога "Прочитано для вас"

Сегодня - мой первый рабочий день. Отпуск закончился. Много событий состоялось за это время. Однако, несмотря на довольно активные дни, удалось прочесть пару-тройку книг. В последнее время интересуюсь историей Беларуси. И вот знакомство с новой книгой - "Королева не изменяла королю" Анатолия Бутевича (издательство "Литература и Мастацтва", 2010г.) Прочла с удовольствием, чего и вам желаю.
    Итак, новая рубрика блога "Прочитано для вас" открывается историей любви польского короля Ягайлы и  белорусской княжны Софьи Гольшанской. Их отношения представлены в контексте исторических событий 14-15 веков на территории Великого княжества литовского и Королевства польского. Что же, собственно, такого интересного в этой книге? На мой взгляд - тема любви всегда захватывает - а ведь это любовь монарха и простой княжны! А если ему - 70 лет, а ей - только-только исполнилось 17!? А если эти события происходили на территории современной Беларуси? В общем - читайте в своё удовольствие!
Главная мысль произведения, по крайней мере для меня - известная Ягеллонская династия пошла от белорусских корней. Король Ягайло родом был из ... (не буду рассказывать - прочтите сами:).
У него было ТРИ брака. Все жёны умирали, так и не родив ему сыновей. 
А четвёртая жена ... изменила кролю с одним из рыцарей! Или не изменяла? Что же случилось на самом деле?
Узнаете, прочитав книгу. Спрашивайте её в своих библиотеках.
А для "затравки" - небольшой фрагмент из интервью с автором:
Ягайла з Соф'яй Гальшанскай вянчаўся ў Новагародку - хоць усе тры іншыя ягоныя шлюбы былі ў Кракаве. Чаму? І тут маё перакананне - да канца свайго жыцця Ягайла не здрадзіў Княству. Ён ніколі не хацеў інкарпарацыі Княства ў Карону - як дабіваўся гэтага ягоны сакратар і практычны намеснік Збігнеў Алясьніцкі. А Ягайла ніколі Княства не выракаўся. І памёр ён тут, калі слухаў спевы салаўёў. Толькі тутэйшыя салаўі спявалі для яго так цудоўна...

Флешмоб "Сила Слова"

  Отпуск. +32. Хочется свежести и прохлады. Посему предлагаю вам, коллеги, окунуться в свежий и прохладный флешмоб. Думаю, что такое под силу многим библиотекарям. Не знаю, как вы, а я представила на месте участников флешмоба себя и своих коллег - получается довольно симпатичная картинка!

Библиотека-музей д.Леоново в проекте "Беларусь самобытная" на "ТЕЛЕВЕРШИНЕ"!


  В Х юбилейном Национальном телевизионном конкурсе «Телевершина» в 2014 году работа телекомпании «Свет ТВ» - проект «Беларусь самобытная» удостоена Диплома 2-й степени и малой статуэтки телефорума в номинации «Лучший региональный проект года»!
Мы гордимся тем, что в этом проекте приняли участие читатели библиотеки-музея народного творчества и быта деревни Леоново! Женщины из любительского объединения "Субботея", организованного при библиотеке в 2008 году рассказали корреспонденту Светлане Чекалиной о том как жили их семьи в далёком прошлом. А видеооператор Владимир Данилин снял прекрасные кадры из жизни деревни.
Смотрите видеофильмы о д.Леоново, а для тех, кому интересен проект - знакомьтесь с ним на сайте телекомпании http://www.svet-tv.com/proekty/belarus-samobytnaya.html

 О проекте читайте здесь:
 Основная цель проекта «БЕЛАРУСЬ САМОБЫТНАЯ» — привлечь внимание широкой общественности к необходимости возрождения и сохранения белорусских народных традиций и обычаев, просвещение населения по вопросам истории Беларуси и своей малой родины — Борисовщины, образование и воспитание молодого поколения, привитие любви к родному краю.
      Ведь духовные ценности, признанные и развиваемые любым цивилизованным обществом, являются почвой, предпосылкой формирования национального самосознания, национальной идеи. Культурный прогресс нашей нации связан с независимостью государства, развитием белорусского языка, традиций, утверждением духовных, нравственных начал в жизни общества. Белорусский народ вправе гордиться богатейшими истоками своей культуры, фольклором, обрядностью, красотой национального костюма, народными промыслами. Из этого духовного родника и берет начало белорусская национальная идея как идея самобытности народа, подъема его сил, осознания национальных интересов.

       В соответствии с концепцией проекта «БЕЛАРУСЬ САМОБЫТНАЯ» были разработаны основные его составляющие. Среди них — цикл передач про возрождение белорусских народных традиций и обрядов, создание видеоколлекции белорусских народных песен, информационная поддержка мероприятий Центральной районной библиотеки им. И.Х. Колодеева и центральной детской библиотеки им. А. Гайдара, посвященных белорусским традициям и обычаям, и многое другое.

      Журналисты и операторы выезжали в творческие экспедиции в разные уголки Беларуси, Борисовского района,

Халімон с-пад пушчы: "Деревня просит: Дайте книгу!"

Евгений Хлебцевич
  Очень заинтересовала меня тема Павленковских библиотек. Совершенно случайно, при подготовке маршрута нашего ежегодного выездного семинара по библиотекам Беларуси я узнала от коллег из Брестской районной сети библиотек о том, что у них есть такая библиотека! И находится она в Остромечево, недалеко от Бреста. Конечно, мы туда поехали и посмотрели  как живёт эта удивительная деревня, как работает не менее удивительная библиотека. На мой взгляд, о таких библиотеках нужно больше говорить в профессиональном сообществе. В России о Павленковских библиотеках говорят много, даже создано сообщество Павленковских библиотек, а вот в Беларуси не очень эта тема развита. О самой библиотеке в Остромечево я напишу позже, а пока мне захотелось узнать кто и когда помогал организовывать народные библиотеки в Беларуси, где они находятся, сохранились ли они, знают ли, что в своё время носили звание Павленковских?
Флорентий Павленков
И вот что удалось найти.
  В начале 1870-х годов в Минске, Могилеве, Пинске, Витебске, Новогрудке, Волковыске, Ошмянах появляются общественные библиотеки, открытые на средства местной интеллигенции и городского самоуправления. Организуются коммерческие библиотеки и кабинеты для чтения. Функционируют библиотеки для народного чтения как особые отделы при школах. Большой популярностью у населения пользовались народные библиотеки, созданные на пожертвования известного книгоиздателя Флорентия Павленкова. В селах Минской и Гродненской губерний было открыто 11 библиотек. Активное участие в организации народных библиотек принимал научно-литературный кружок Е. И. Хлебцевича, в дальнейшем видного библиографа и библиотековеда.

  Евгений Хлебцевич (псевдоним "Халімон с-пад пушчы") принимал активное участие в так называемом Первом Всероссийском съезде по библиотечному делу, проходящем в 1911 году. Его доклад назывался "РАЗВИТИЕ БИБЛИОТЕЧНОГО ДЕЛА В БЕЛОРУССИИ". К сожалению, доклад так и не был услышан (не хватило времени), но он напечатан в Трудах Съезда.
Заканчивался доклад словами:  "Деревня просит: Дайте книгу!"


 Сейчас в нашей стране проходит активная оптимизация в сфере библиотечного дела. Поэтому, думаю, что будет интересным для вас, уважаемые читатели узнать, что и сто лет назад темы для размышлений у профессионального библиотечного сообщества были всё те же. 
Но прежде мы поговорим о личности Евгения Хлебцевича. 
 В начале ХХ века в царской России, как и на ее национальных окраинах, в том числе и в Беларуси (так называемом Северо-Западном крае), наблюдался целый ряд демократических процессов. Шла широкомасштабная борьба за социальное раскрепощение, вылившаяся в революцию 1905 – 1907 годов, в результате чего царизм из монархического вынужден был преобразоваться в конституционный (начала действовать Дума). На национальных окраинах борьба за социальное раскрепощение подкреплялась еще и битвой за национальные интересы. Царизм делал определенные уступки. Так, 25 декабря 1904 года был отменен запрет на белорусское слово в печати, который действовал с 1867 года. Стали легально выходить на родном языке белорусские книги, газеты, журналы. Активизировалась театрально-музыкальная жизнь. Ярко выраженную национальную окраску обрела живопись. В целом это был период белорусского национального возрождения. На культурно-исторической арене появились такие гиганты, как Янка Купала и Якуб Колас в литературе, Игнат Буйницкий в театральной сфере, Евфимий Карский в филологической науке и библиографии, Евгений Хлебцевич в библиотечном деле. 
  На волне национально-освободительного движения возник Белорусский научно-литературный кружок студентов Петербургского университета. Члены кружка, и в первую очередь известный впоследствии библиотечный деятель Евгений Хлебцевич, стали инициаторами создания бесплатных народных библиотек в Белоруссии. Как отмечает историк библиотечного дела М.И.Покало, «было создано 11 народных библиотек: девять в Гродненской губернии и две в Минской. Они распространяли литературу среди жителей свыше 100 сел»
 Основу этих библиотек составили книги прогрессивного издателя Ф.Ф.Павленкова. Брат Евгения Хлебцевича Владимир писал, что «известный издатель Павленков пожертвовал по завещанию капитал на устройство народных библиотек». Активное участие в подборе литературы для народных библиотек и в их снабжении принимала демократическая интеллигенция Беларуси. Так, например, Янка Купала, находившийся в то время в Петербурге, обеспечивал народные библиотеки изданиями белорусского издательства «Загляне сонца і ў наша аконца». Члены Белорусского научно-литературного кружка Петербургского университета хлопотали о получении книг от издательств «Знание», «Посредник» и других, организовывали вечера и концерты, часть сбора от которых шла на приобретение литературы для народных библиотек. По ходатайству членов кружка Петербургская Академия наук в порядке исключения бесплатно выделяла библиотекам произведения русской классической литературы, посылали свои книги Л.Толстой, М.Горький, А.Серафимович. Благодаря народным библиотекам белорусские крестьяне впервые получили

"А библиотека будущего вам не нужна?" Три размышления про завтра одного учреждения

 Друзья! В последнее время в профессиональной среде идёт активная полемика о том, нужны ли библиотеки обществу, а если нужны, то в каком качестве - обычное книгохранилище, культурный центр, медиатека, игротека, объединённая со школьной или что-то другое?
Журналисты газеты "Культура" Евгений Рагин, Юрий Чернякевич и Кастусь Антонович предлагают читателям газеты подумать над этим и высказывают свою точку зрения. (ссылка на статью ЗДЕСЬ)
Как библиотекарь, я не могу пройти мимо этой темы и думаю, что нам всем будет интересно и полезно поразмышлять над нашим профессиональным будущим. В конце поста предлагаю оставить свои комментарии. Если вы даже и не зарегистрированы, можете оставить своё мнение под ником "Анонимный". Ваши комментарии обещаю переслать журналистам в газету.  Давайте будем активными,  а то получается, что наша профессиональная проблема интересна всем, кроме нас, библиотекарей. Или нет?
Так как газета печатается на белорусском языке, я не буду переводить текст - если кому что будет непонятно - пользуйтесь переводчиком, а других приглашаю в невероятно красивый мир беларускай мовы:

Усё, што маю за душой...

Яўген РАГІН
Спачатку прэамбула. Колішні аднакласнік нядаўна запытаўся: “Ну, і што далі табе твае кніжкі?” Я абразіўся: “Ды ўсё, што маю сёння за душой!” Жыву сярод кніг. Сваіх і чужых. Як дорага яны дастаюцца… Гадоў трыццаць таму дзяды-газетчыкі прымусова прадалі мне сямідзесяцікапеечныя “Жанры савецкай газеты” за тры з даважкам рублі. (І для чаго ім спатрэбілася менавіта гэтая сума?) Я тады ўпершыню задумаўся пра марнасць суб’ектыўнай ацэнкі кніжнага кошту. Пэўны баланс у дадзеным кірунку ўсталяваў для сябе толькі тады, калі ля сталічнага Чэрвеньскага рынку прыдбаў у нейкага дзядзькі двухтомнік Жванецкага за сорак тысяч рублёў. А колькі кніг у мяне скралі! Малдаўскія казкі, апавяданні і раманы Чапека і Твена, паморскія аповесці Бадзігіна! Апошняя страта — выданне запісных кніжак Даўлатава. Хто браў? Аддайце!..
Як унармаваць гэты бясконцы кнігазварот, што паддаецца абсалютна невядомым прыродным законам? Па маім цвёрдым перакананні, зрабіць гэта павінна бібліятэка. Універсальная і аўтарская. Спынімся на апошнім азначэнні. Памятаеце фільм Герасімава “Ля возера”, дзе гераіня Белахвосцікавай аддала дзяржаве сямейную бібліятэку і стала працаваць у ёй бібліятэкарам? Кнігі збіраліся некалькімі пакаленнямі, таму гераіня стужкі ведала не толькі месцазнаходжанне кожнай на паліцах, але і пра ўнутрысямейны лёс любога выдання. Уяўляеце, якой прафесійнай была гаворка з чытачом! Такую ўстанову і варта называць аўтарскай. Усе бібліятэчныя працэсы адсочвае асоба з напрацаваным талентам беспамылковага лоцмана ў бясконцым кніжным моры. Прыклад аўтарскай бібліятэкі — рыжская ўстанова сатырыка Міхаіла Задорнава, пра якую мы згадвалі шмат разоў.
А цяпер зоймемся класіфікацыяй бібліятэк (найперш — раённых ды сельскіх), што, на маю думку, павінны стаць у самай недалёкай будучыні не толькі надзейнай “пасткай” для сталых кнігалюбаў, але і гарантаванай прынадай для тых, хто яшчэ не трапіў у палон чытання. Дык вось…
Бібліятэка-кнігарня. На абанеменце выбіраем, у букіністыцы — купляем. Можна абмяняць уласны непатрэбны том на штосьці больш цікавае. У маладосці, калі праўдамі і няпраўдамі збіраў дэфіцытныя выданні, заўжды купляў двайныя экзэмпляры ўлюбёнай фантастыкі (балазе ўсе прадаўшчыцы веткаўскай кнігарні былі добрымі знаёмымі), што давала магчымасць выменьваць кнігі і ў збіральнікаў-канкурэнтаў. Пэўную колькасць дубляў захаваў і па сёння, вось для такіх, напэўна, бібліятэк-кнігарняў… Аўтарская бібліятэка прадугледжвае абарачэнне абанементных кніг з аўтографамі іх аўтараў. Па гэтыя аўтографы не грэх скіравацца ў Мінск, Маскву, Пецярбург. Дарэчы, мае знаёмыя сталічныя бібліятэкары так і робяць. І толькі не трэба мне казаць, што для продажу ды абмену кніг у бібліятэчных умовах патрэбны дазволы, ліцэнзіі і адпаведная прававая база. Вось прыватнік, ён усяго даб’ецца. А бібліятэкар-дзяржаўнік?.. Няўжо будучыня — за прыватным кніжным капіталам?!
Бібліятэка-(кіна)тэатр. Як прывабіць да кніжных паліц маладзёнаў? Сцэнай ці экранам, што размесцяцца ля гэтых самых паліц. Ад двойкі па літаратуры мяне выратаваў нядзельны тэлепаказ “Злачынства і пакарання”. З-за гуляў не паспяваў справіцца з Дастаеўскім. А тут — бліскучы Тараторкін у ролі Раскольнікава. У панядзелак — пяць балаў у дзённік! Гэта потым ужо прыйшла, не, не любоў, а проста павага да Дастаеўскага… Ці не такім чынам, паступова, крок за крокам, трэба браць у кніжны палон падрастаючае пакаленне? Спачатку паказваць лепшыя экранізацыі ці сцэнічныя перастварэнні (сіламі чытацкага актыву), а потым і выданні пад руку падсоўваць. Не сакрэт, што пасля экранізацыі "Майстра і Маргарыты" кніжкі гэтыя зніклі з бібліятэчных паліц… Так, клопату бібліятэкарам дадасца. Але ж не баяцца яго, да прыкладу, у Асіповіцкім раёне, дзе літаратурныя тэатралізацыі сталі нормай.
Бібліятэка-музей. Абанеменцкая і чытальная залы пераўтвараюцца яшчэ і ў музейныя экспазіцыі, дзе сабрана ўсё, што датычыцца Кнігі. Злавіў сябе на думцы, што больш чым за сорак гадоў чытацкай дзейнасці ніколі не звяртаў увагі на кніжныя выстаўкі (калі яны не тычыліся навінак). Дык мо сапраўды іх час адышоў у нябыт? Якія экспанаты бачацца? Аўдыявідэазапісы пісьменніцкіх выказванняў і меркаванняў. Дзе іх браць, глядзі вышэй. Рукапісы і фотаздымкі. Давайце шанаваць літаратараў не толькі пасля іх смерці. А пры такім шанаванні яны да вас і прыедуць, і мора падарункаў пакінуць, сярод якіх будуць і кніжкі з аўтографамі.
Экспанатамі стануць і старадрукі. Асабліва пры ўмове, што бібліятэка-музей будзе пастаянна супрацоўнічаць з бібліятэкай-кнігарняй-букіністыкай. У аўтарскай бібліятэцы цяжка абысціся без аўтарскай кнігі. Мне асабіста падабаюцца міні-арт-выданні: маленькія асобнічкі, зробленыя і аформленыя сваімі рукамі. Каштуюць яны вельмі дорага, таму калекцыя мая павялічваецца марудна. А ў вашай установе гэтым можа заняцца асобнае бібліятэчнае фарміраванне. Толькі б тэксты ў тых выданнях не былі б графаманскімі. Сярод экспанатаў хацеў бы бачыць і фотаздымкі ўсіх (!) помнікаў, пастаўленых у свеце ў гонар літаратурных герояў.
І апошні тып — змяшаны: бібліятэка-кнігарня-музей-тэатр. Уяўляеце, што дасць на выхадзе такі магутны кангламерат? Вы запытаеце, які ж для гэтага спатрэбіцца штат. Адказваю: той жа. Аднаго бібліятэкара, калі ён генератар ідэй і аўтар усіх праектаў, для аўтарскай бібліятэкі хопіць. Усё астатняе пры правільнай пастаноўцы спраў рабіць будуць удзячныя чытачы. Яшчэ для гэтага і ў чаргу выстраяцца…
Чым бы я яшчэ аб’яднаў свае бібліяпражэкты? Дробязямі, якія заўжды мілыя не толькі сэрцу і душы. Абавязковая рэч — кававы апарат. Аўтарская бібліятэка — гэта амаль сямейны асяродак. Самым актыўным чытачам — ганаровыя пасведчанні, прызы і разнастайныя кніжныя бонусы. Самым горшым, што спазняюцца з вяртаннем, — дошка ганьбы. Далей. Традыцыйнымі павінны стаць сустрэчы з пісьменнікамі — не з графаманамі, а з сапраўднымі і ўсеагульна прызнанымі творцамі. (Калі, да прыкладу, пісьменніка Андрэя Федарэнку афіцыйна запросяць чытачы, ён вокамгненна зазбіраецца ў самую дальнюю дарогу, бо яму ёсць што распавесці і пра "Вёску", і пра бібліятэкараў.) Кветкі (як на Шуміліншчыне), мастацкія выстаўкі, пастаянныя і зменныя (як у Глуску) — гэта само сабой. Любая адметная аздоба стварае хатнюю ўтульнасць. Таму камін ў чытальнай зале — справа зімой незаменная...
  Ну навошта мне гармідар?
Юрый ЧАРНЯКЕВІЧ
   “Ёсць грэх больш цяжкі, чым паліць кнігі. Напрыклад — не чытаць іх”. Гэта — Рэй Брэдберы. Ягоныя словы, напісаныя дзясяткі гадоў таму, актуальныя і сёння. А яшчэ больш яны будуць актуальныя заўтра, калі рыдары, планшэты ды смартфоны будуць мець нават дзеткі ў дзіцячых садках, не кажучы ўжо пра іхніх татаў і мамаў.
І што рабіць у падобнай сітуацыі бібліятэкам? Ладзіць музычныя вечарыны ды конкурсы на лепшыя чытанні вершаў? Усталёўваць у чытальных залах кава-машыны ды бясплатны Інтэрнэт? Але ж ці здолее гэта прыцягнуць у “храмы кніг” чытачоў? Што да мяне, дык я ў гэтым сумняваюся.
Патлумачу, чаму. Справа ў тым, што на маім камп’ютары закачана прыкладна 10 гігабайтаў разнастайных кніг — ад сусветных шэдэўраў да класікаў беларускай літаратуры. Навошта мне ісці ў бібліятэку? Музычныя спевы ды чытанне вершаў толькі перашкодзяць мне чытаць упадабаную кнігу. А заварыць каву або чай я магу і дома.
Бібліятэкай я карыстаюся і буду карыстацца да таго часу, пакуль буду ўпэўнены, што заўсёды змагу знайсці патрэбную мне кнігу. Да прыкладу, зараз я хацеў бы пачытаць творы тых беларускіх аўтараў, што апынуліся ў шорт-лісце нядаўняй Літаратурнай прэміі Гедройца. Ці пагартаць некалькі спецыялізаваных выданняў па дыялекталогіі або па гісторыі беларускай мовы. Калі гэтыя фаліянты будуць чакаць мяне ў Доме кнігі, дык я абавязкова туды завітаю, аддам грошы за сканаванне ці капіраванне патрэбнай літаратуры, пасяджу колькі гадзін у чытальнай зале і, магчыма, нават пап’ю кавы з аўтамата. Але нейкіх іншых бібліятэчных навінак я не прыму. Бо мне не патрэбны падобныя інавацыі з тлумам і слоўным гармідарам, гучнымі размовамі ці песнямі. Я проста хачу мець як мага лягчэйшчы ды прасцейшы доступ да ўлюбёных кніг ды гартаць іх у цішы да спакоі. І гэта ўсё, што мне патрэбна ў бібліятэцы.
Цалкам магчыма, што маладым людзям у храмах кніг патрэбна нешта іншае, але я ў гэтым не ўпэўнены. Навошта ім музычныя вечарыны сярод стэлажоў, калі можна схадзіць на канцэрт? Навошта бясплатны Інтэрнэт, калі сёння доступ у Сеціва настолькі лёгкі і даступны амаль у любой кропцы? Навошта ім удзельнічаць у конкурсе на лепшае чытанне вершаў? Наўрад ці гэта вельмі цікава…
Так што я дакладна не ведаю, якой мае быць бібліятэка будучыні. Я хацеў бы, каб яна заставалася такой, як і цяпер. Магчыма, — з лепшай матэрыяльна-тэхнічнай базай, з утульнымі памяшканнямі ды крэсламі, з вялікім кніжным фондам, з разнастайнай перыядычнай літаратурай і вялізнай колькасцю газет... Як, натуральна, і з вялікай колькасцю камп’ютараў, з бясплатным і даступным выхадам у Інтэрнэт.
Не, я не кажу пра тое, што бібліятэкарам не трэба шукаць разнастайныя падыходы, каб прывабіць наведвальнікаў. Трэба! Напрыклад, варта замаўляць ды выстаўляць у залах тую літаратуру, якую абавязкова будуць чытаць як бацькі, так і іхнія дзеці. Яшчэ няблага было б складаць рэйтынгі новых кніг, расказваць пра кніжныя навінкі ў невялікіх анатацыях, змешчаных дзе-небудзь на сценах у чытальных залах, ладзіць конкурсы на лепшага чытача, адорваючы пераможцу новай кнігай — менавіта той, якую ён марыў набыць. А яшчэ — прапаноўваць новыя газеты разнастайнай тэматыкі (чым больш, тым лепш!) у вольны доступ адразу з раніцы — раней за шапікі “Белсаюздруку”…
Гэтыя і многія іншыя падобныя акцыі, мабыць, змогуць прывабіць у бібліятэку людзей. Але, на мой погляд, усё адно чытачы ў “храмы кніг” будуць прыходзіць тыя, якія прыходзілі туды заўсёды. Тыя, каму падабаецца пах кніжных старонак і спакой у бібліятэцы. Тыя, што гартаюць новыя выданні так сама, як гарталі кнігі Бібліі ці жыція святых кніжнікі пачатку XII стагоддзя ў Полацку ці Тураве… І цягнуць гэтых чытачоў у бібліятэкі не трэба. Бо яны туды і так завітваюць: хто — штодзень, а хто — штотыднёва.
Прыйдзе туды і моладзь. Па кнігу, што пазначана ў праграме. Па тое, каб даведацца больш пра гарадок Прыпяць ці танк Т-34, якія часта ўпамінаюцца ў любімых камп’ютарных гульнях. Прыйдуць, бо туды будзе часцяком наведвацца ўпадабаная дзяўчына-выдатніца. Прыйдуць, бо бібліятэкарка заўсёды падкажа, што цікавага можна пачытаць у час вясенніх канікул, а пасля ўразіць сваім інтэлектам тую ж каханую дзяўчыну-аднакласніцу… І для гэтага не трэба рабіць з бібліятэкі забаўляльную ўстанову. Трэба даць ёй жыць. Трэба яе проста любіць. Таксама, як і кнігі.
Заробак жа  аднолькавы і ў “іншых”...
Кастусь АНТАНОВІЧ
   Згадалася выдатная назва штогадовага конкурсу: “Бібліятэка як асяродак нацыянальнай культуры”. Так-так, бібліятэка — гэта менавіта тое месца, дзе культура не проста выжывае, а дзе яна культывуецца, папулярызуецца, становіцца даступнай для ўсіх і кожнага.
Тым не менш, часам даводзіцца чуць:

"Я нашёл тебя, дед!"

  Сегодня, в день освобождения Беларуси, хочу поделиться с вами, читатели блога своей личной перепиской. Нет-нет, не подумайте ничего такого - эти письма практически одновременно пришли от двух разных человек - Алексея и Владимира. И оба - на тему поисков своих родственников, погибших в годы Великой Отечественной войны в нашей Борисовском районе.
 В начале года я рассказывала в блоге о наших библиотечных акциях «Прикоснись сердцем к подвигу» и «Найти героя». (ссылки активны)
 Главная цель акций – оказать практическую помощь борисовчанам в поисках документально подтвержденной информации об участии родных и близких в боевых действиях на фронтах Великой Отечественной войны, за которые они были удостоены орденов и медалей, а также пролить свет на судьбу погибших и пропавших без вести защитников Отечества.
Акции проводятся в ознаменование 70-летия освобождения Беларуси от немецко-фашистских захватчиков и Победы советского народа в Великой Отечественной войне..
Остаётся добавить, что поисковую работу осуществляют сотрудники центра - профессиональные историки В. В. Кищенко и А. А. Балябин. Им помогают сельские библиотекари - ищут дополнительную информацию с мест событий - осматривают памятники, ищут фамилии погибших. 
Так получилось, что в этой акции принимаю посильное участие и я - люди читают в блоге информацию, пишут письма с уточнениями или просьбами об оказании помощи. С разрешения авторов писем я публикую фрагменты нашей переписки:
Добрый день, Елена! Я москвич во втором поколении. Мой дед погиб, освобождая Борисов, в 1944. Похоронен в братской могиле в д.Старо Янчино.  Сам я служил срочную службу в Могилеве, второй дед был из Белоруссии, мой бывший, покойный, тесть жил в Гомеле. Так что я почти ваш земляк.Искал информацию о братской могиле в селе Старо Янчино и попал на ваш сайт. Спасибо, вам, большое за то, что связываете прошлое и будущее здесь в настоящем! Страна жива, пока люди помнят тех, для кого наша история была временем их жизни, любви, смерти. Оптимизма и энергии вам в вашем труде! С уважением, Алексей 


 Елена, поздравляю Вас и весь Белорусский народ с 70 летием освобождения Белоруссии от фашизма! Каждый третий Белорус погиб от рук фашистов и их пособников. Нет семьи, где не бы не было жертв фашизма. Мы русские преклоняемся перед подвигом братьев Белорусов. 
Елена, спасибо, что Вы ведете такую работу. Если можете, то помогите с ответом. По неточным сведениям мой дед, Фролов Николай Михайлович 1902 года рождения, сержант, 28 июня 1944 года погиб в бою при освобождении Борисовского района Минской области. Похоронен в с. Кищина Слобода Борисовского района. Согласно Ваших сведений в с. Кищина Слобода имеются два братских захоронения, где похоронено 18 воинов погибших на территории сельского совета.Источник информации- рассказ моего дяди, он тоже воевал в Белоруссии и после войны был на могиле отца т.е. моего деда. В Белоруссии очень много захоронений, поскольку в операции «Багратион» потери были очень большие. Кроме того, захоронения партизан. Из Вашего блога узнал, что в Вашем районе дислоцировался штаб «Дяди Коли», значит Вашему району во время войны пришлось хватить лиха.
          Хочу хоть раз в жизни побыть на могиле своего деда и рассказать об этом своим детям и внукам. 
                                                             Ворожеинов Владимир г. Выкса, Нижегородской области. 

Алексей, Владимир - спасибо вам за то, что помните о том, какой ценой добыта победа. Мы постараемся узнать максимально полную информацию о ваших родных.
Мира вам и добра!